ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ...
Την Πέμπτη 9 Νοέμβρη έχει δοθεί το επόμενο μεγάλο ραντεβού του πανεκπαιδευτικού κινήματος με συλλαλητήρια δασκάλων, μαθητών και φοιτητών σε όλες τις μεγάλες πόλεις. Είναι η συνέχεια του κινήματος που συγκλόνισε την Παιδεία και στρίμωξε την κυβέρνηση Καραμανλή.
Από την πρώτη μέρα της απεργίας τους, οι δάσκαλοι αναγνώριζαν ότι ο αγώνας τους είναι η συνέχεια των φοιτητικών καταλήψεων του καλοκαιριού που ανάγκασαν τη Γιαννάκου στην πρώτη της υποχώρηση. Οι έξι βδομάδες απεργίας τους κατάφεραν να συμπαρασύρουν τους καθηγητές, να ξεσηκώσουν τις μαθητικές καταλήψεις. Το κρίσιμο ήταν αν οι φοιτητές θα έβγαιναν ξανά σε καταλήψεις διαρκείας, μεγαλώνοντας την κρίση της κυβέρνησης και μετατρέποντάς την σε νίκη για το κίνημα.
Σε αυτή τη κρίσιμη φάση, η ΠΚΣ και το ΔΙΚΤΥΟ ήταν αποφασιστικά ενάντια στις καταλήψεις διαρκείας.
Αλλά δυστυχώς μία από τις βασικές δυνάμεις του μπλοκ των καταλήψεων του καλοκαιριού, τα σχήματα της ΕΑΑΚ, ταλαντεύτηκαν αν θα έπρεπε να προτείνουν πάλι καταλήψεις διαρκείας.
Από όλες τις απόψεις ήταν κατάλληλη η στιγμή για να βγουν ξανά στο προσκήνιο οι φοιτητικές καταλήψεις. Πρώτα απ'όλα είχαμε την οπισθοχώρηση της κυβέρνησης σε σχέση με το άρθρο 16. Αυτή η κίνηση δεν ήταν μια "τρίπλα" της Γιαννάκου, αλλά μια δεύτερη ανοιχτή ομολογία της ήττας της. Τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή για το φοιτητικό κίνημα να διεκδικήσει και να πετύχει μαζί με τους απεργούς και τους μαθητές την παραίτηση της υπουργού των ΜΑΤ, πετώντας στα σκουπίδια ολόκληρη την εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης Καραμανλή.
Στην ουσία, τα ΕΑΑΚ υπέκυψαν σε αυτή τη φάση σε μια σειρά "ρεαλιστικά" επιχειρήματα. "Η ΔΑΠ ανασυγκροτείται γιατί οι φοιτητές δε θέλουν πάλι καταλήψεις διαρκείας", ήταν το πρώτο. Η επανεμφάνιση της ΔΑΠ όμως ήταν απλά η απεγνωσμένη προσπάθεια της κυβέρνησης Καραμανλή να εξασφαλίσει ότι οι φοιτητές δε θα ενωθούν ποτέ με τους απεργούς. Ενώ η ανασυγκρότησή της έγινε σε κάποιες σχολές που οι δυνάμεις των καταλήψεων του καλοκαιριού δεν είχαν ακριβώς αποφασίσει μέχρι που την κοντράρουν. Ακόμα κι έτσι όμως στις περισσότερες σχολές, πάνω από 70 την περασμένη εβδομάδα, οι καταλήψεις πλειοψήφησαν και η ΔΑΠ πάτωσε.
"Είναι καλύτερα οι σχολές να είναι κάποιες μέρες ανοιχτές ώστε να ενημερώνεται ο κόσμος", ήταν το δεύτερο. Αν θυμηθούμε, όμως, στα πρώτα συλλαλητήρια των δασκάλων τα καλέσματα για απλή συμμετοχή των φοιτητών σε αυτά χωρίς καταλήψεις, σήμαιναν μια μειοψηφία των φοιτητών που συμμετείχε. Αντίθετα, στα τελευταία που οι σχολές έβγαιναν με καταλήψεις, η συμμετοχή των φοιτητών θύμιζε τα συλλαλητήρια του καλοκαιριού.
"Οι πρωτοετείς δεν είναι ενημερωμένοι και άρα δε μπορούμε να κάνουμε καταλήψεις" ήταν ένα άλλο. Οι πρωτοετείς είναι αυτοί που ένιωσαν στο πετσί τους τη βάση του 10, ενώ τώρα είναι οι πρώην συμμαθητές τους που έκαναν καταλήψεις στα σχολεία. "Χρειάζεται οικονομία δυνάμεων για το Γενάρη", ήταν το τελευταίο. Σε τι διαφέρει, όμως, αυτό από τη στάση της ΠΚΣ που το καλοκαίρι ψήφιζε ενάντια στις καταλήψεις με το ίδιο επιχείρημα ή με τη στάση του ΣΑΣΑ που κλείνει τώρα τις μαθητικές καταλήψεις;
Η έλλειψη προσανατολισμού φάνηκε και στο πανελλαδικό διήμερο των ΕΑΑΚ στο Πολυτεχνείο το Σαββατοκύριακο 28-29/10. Όλοι οι εκπρόσωποι μιλούσαν για το πόσο αναγκαίο είναι ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο που κλιμακώνει. Όταν όμως άρχιζε η συζήτηση για τη στάση των ΕΑΑΚ απέναντι στις καταλήψεις, εκεί άρχιζαν οι δισταγμοί. Στην τοποθέτησή του ένας φοιτητής από το Πολυτεχνείο της Κρήτης, έβαλε το ερώτημα "είμαστε τελικά με τις καταλήψεις ή όχι; Μας ρωτάνε οι πρωτοετείς και δεν ξέρουμε τι να απαντήσουμε. Δεν έχουμε ενιαία στάση".
Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα ΕΑΑΚ κατέληξαν να προτείνουν συμβολικές διήμερες ή τριήμερες καταλήψεις μέχρι και τον εορτασμό του Πολυτεχνείου, χωρίς να δίνουν καμιά προοπτική ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΧΑΣΑΝΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΟΛΕΣ που ήταν προπύργια τους (πχ ΗΜΜΥ ΕΜΠ).
Η έλλειψη στρατηγικής και προσανατολισμού, ακόμα και από ριζοσπαστικές δυνάμεις, δεν είναι κάτι καινούργιο μέσα στο κίνημα. Αντίστοιχο πρόβλημα είχαν και οι Παρεμβάσεις στους δασκάλους, που μην έχοντας συγκεκριμένη κατεύθυνση για το μέχρι που μπορεί να φτάσει ο αγώνας, υπέκυψαν στο επιχείρημα ότι οι δάσκαλοι έχουν εξαντληθεί οικονομικά και ψυχικά, ψηφίζοντας το κλείσιμο της απεργίας.
Σε κρίσιμες στιγμές σαν κι αυτές που ζήσαμε τους τελευταίους δύο μήνες, φαίνεται καθαρά ότι το κίνημα δεν μπορεί να στηριχτεί σε μια Αριστερά διστακτική.
Η Πρωτοβουλία Γένοβα Φοιτητών από την πρώτη στιγμή είχε ανοίξει την πρόταση για καταλήψεις διαρκείας μέχρι τη νίκη. Αυτή την άποψη τη διατήρησε (έστω και μόνη της) και στο νέο γύρο γενικών συνελεύσεων που έγιναν αυτή την εβδομάδα.
Οι φοιτητές χρειάζονται μια νέα Αριστερά που να πρωταγωνιστεί σε όλες τις μάχες που ανοίγουν δίνοντας ταυτόχρονα προοπτική. Αυτή η συζήτηση έχει ήδη ανοίξει στις σχολές και χρειάζεται να συνεχιστεί το επόμενο διάστημα.
Από την πρώτη μέρα της απεργίας τους, οι δάσκαλοι αναγνώριζαν ότι ο αγώνας τους είναι η συνέχεια των φοιτητικών καταλήψεων του καλοκαιριού που ανάγκασαν τη Γιαννάκου στην πρώτη της υποχώρηση. Οι έξι βδομάδες απεργίας τους κατάφεραν να συμπαρασύρουν τους καθηγητές, να ξεσηκώσουν τις μαθητικές καταλήψεις. Το κρίσιμο ήταν αν οι φοιτητές θα έβγαιναν ξανά σε καταλήψεις διαρκείας, μεγαλώνοντας την κρίση της κυβέρνησης και μετατρέποντάς την σε νίκη για το κίνημα.
Σε αυτή τη κρίσιμη φάση, η ΠΚΣ και το ΔΙΚΤΥΟ ήταν αποφασιστικά ενάντια στις καταλήψεις διαρκείας.
Αλλά δυστυχώς μία από τις βασικές δυνάμεις του μπλοκ των καταλήψεων του καλοκαιριού, τα σχήματα της ΕΑΑΚ, ταλαντεύτηκαν αν θα έπρεπε να προτείνουν πάλι καταλήψεις διαρκείας.
Από όλες τις απόψεις ήταν κατάλληλη η στιγμή για να βγουν ξανά στο προσκήνιο οι φοιτητικές καταλήψεις. Πρώτα απ'όλα είχαμε την οπισθοχώρηση της κυβέρνησης σε σχέση με το άρθρο 16. Αυτή η κίνηση δεν ήταν μια "τρίπλα" της Γιαννάκου, αλλά μια δεύτερη ανοιχτή ομολογία της ήττας της. Τώρα ήταν η κατάλληλη στιγμή για το φοιτητικό κίνημα να διεκδικήσει και να πετύχει μαζί με τους απεργούς και τους μαθητές την παραίτηση της υπουργού των ΜΑΤ, πετώντας στα σκουπίδια ολόκληρη την εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση» της κυβέρνησης Καραμανλή.
Στην ουσία, τα ΕΑΑΚ υπέκυψαν σε αυτή τη φάση σε μια σειρά "ρεαλιστικά" επιχειρήματα. "Η ΔΑΠ ανασυγκροτείται γιατί οι φοιτητές δε θέλουν πάλι καταλήψεις διαρκείας", ήταν το πρώτο. Η επανεμφάνιση της ΔΑΠ όμως ήταν απλά η απεγνωσμένη προσπάθεια της κυβέρνησης Καραμανλή να εξασφαλίσει ότι οι φοιτητές δε θα ενωθούν ποτέ με τους απεργούς. Ενώ η ανασυγκρότησή της έγινε σε κάποιες σχολές που οι δυνάμεις των καταλήψεων του καλοκαιριού δεν είχαν ακριβώς αποφασίσει μέχρι που την κοντράρουν. Ακόμα κι έτσι όμως στις περισσότερες σχολές, πάνω από 70 την περασμένη εβδομάδα, οι καταλήψεις πλειοψήφησαν και η ΔΑΠ πάτωσε.
"Είναι καλύτερα οι σχολές να είναι κάποιες μέρες ανοιχτές ώστε να ενημερώνεται ο κόσμος", ήταν το δεύτερο. Αν θυμηθούμε, όμως, στα πρώτα συλλαλητήρια των δασκάλων τα καλέσματα για απλή συμμετοχή των φοιτητών σε αυτά χωρίς καταλήψεις, σήμαιναν μια μειοψηφία των φοιτητών που συμμετείχε. Αντίθετα, στα τελευταία που οι σχολές έβγαιναν με καταλήψεις, η συμμετοχή των φοιτητών θύμιζε τα συλλαλητήρια του καλοκαιριού.
"Οι πρωτοετείς δεν είναι ενημερωμένοι και άρα δε μπορούμε να κάνουμε καταλήψεις" ήταν ένα άλλο. Οι πρωτοετείς είναι αυτοί που ένιωσαν στο πετσί τους τη βάση του 10, ενώ τώρα είναι οι πρώην συμμαθητές τους που έκαναν καταλήψεις στα σχολεία. "Χρειάζεται οικονομία δυνάμεων για το Γενάρη", ήταν το τελευταίο. Σε τι διαφέρει, όμως, αυτό από τη στάση της ΠΚΣ που το καλοκαίρι ψήφιζε ενάντια στις καταλήψεις με το ίδιο επιχείρημα ή με τη στάση του ΣΑΣΑ που κλείνει τώρα τις μαθητικές καταλήψεις;
Η έλλειψη προσανατολισμού φάνηκε και στο πανελλαδικό διήμερο των ΕΑΑΚ στο Πολυτεχνείο το Σαββατοκύριακο 28-29/10. Όλοι οι εκπρόσωποι μιλούσαν για το πόσο αναγκαίο είναι ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο που κλιμακώνει. Όταν όμως άρχιζε η συζήτηση για τη στάση των ΕΑΑΚ απέναντι στις καταλήψεις, εκεί άρχιζαν οι δισταγμοί. Στην τοποθέτησή του ένας φοιτητής από το Πολυτεχνείο της Κρήτης, έβαλε το ερώτημα "είμαστε τελικά με τις καταλήψεις ή όχι; Μας ρωτάνε οι πρωτοετείς και δεν ξέρουμε τι να απαντήσουμε. Δεν έχουμε ενιαία στάση".
Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα ΕΑΑΚ κατέληξαν να προτείνουν συμβολικές διήμερες ή τριήμερες καταλήψεις μέχρι και τον εορτασμό του Πολυτεχνείου, χωρίς να δίνουν καμιά προοπτική ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΧΑΣΑΝΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΣΧΟΛΕΣ που ήταν προπύργια τους (πχ ΗΜΜΥ ΕΜΠ).
Η έλλειψη στρατηγικής και προσανατολισμού, ακόμα και από ριζοσπαστικές δυνάμεις, δεν είναι κάτι καινούργιο μέσα στο κίνημα. Αντίστοιχο πρόβλημα είχαν και οι Παρεμβάσεις στους δασκάλους, που μην έχοντας συγκεκριμένη κατεύθυνση για το μέχρι που μπορεί να φτάσει ο αγώνας, υπέκυψαν στο επιχείρημα ότι οι δάσκαλοι έχουν εξαντληθεί οικονομικά και ψυχικά, ψηφίζοντας το κλείσιμο της απεργίας.
Σε κρίσιμες στιγμές σαν κι αυτές που ζήσαμε τους τελευταίους δύο μήνες, φαίνεται καθαρά ότι το κίνημα δεν μπορεί να στηριχτεί σε μια Αριστερά διστακτική.
Η Πρωτοβουλία Γένοβα Φοιτητών από την πρώτη στιγμή είχε ανοίξει την πρόταση για καταλήψεις διαρκείας μέχρι τη νίκη. Αυτή την άποψη τη διατήρησε (έστω και μόνη της) και στο νέο γύρο γενικών συνελεύσεων που έγιναν αυτή την εβδομάδα.
Οι φοιτητές χρειάζονται μια νέα Αριστερά που να πρωταγωνιστεί σε όλες τις μάχες που ανοίγουν δίνοντας ταυτόχρονα προοπτική. Αυτή η συζήτηση έχει ήδη ανοίξει στις σχολές και χρειάζεται να συνεχιστεί το επόμενο διάστημα.
posted by protovoulia_genova_2001 at Πέμπτη, Νοέμβριος 09, 2006
0 comments
links to this post
